Allahın lütfünə diqqət yetirin
Bu yaxınlarda televiziya reklamını parodiya edən bir video gördüm. Bu halda, bu, "Hər Şey Mənim Haqqımda" adlı uydurma xristian ibadət CD-si üçün idi. CD-də "Rəbbim, Adımı Yüksəklərə qaldırıram", "Məni Ucaldıram" və "Mənim Kimisi Yoxdur" mahnıları yer alırdı. Qəribədir? Bəli, amma bu, kədərli bir həqiqəti göstərir. Biz insanlar Allaha deyil, özümüzə ibadət etməyə meylliyik. Bu yaxınlarda qeyd etdiyim kimi, bu meyl mənəvi formalaşmamızda qısa bir dövrəyə səbəb olur ki, bu da "imanımızın müəllifi və kamilləşdiricisi" olan İsaya deyil, özümüzə etibar etməyə əsaslanır (Hebräer 12,2 Lüter).
“Günahın öhdəsindən gəlmək”, “yoxsullara kömək etmək” və ya “müjdəni paylaşmaq” kimi mövzular vasitəsilə xidmətçilər bəzən təsadüfən insanların xristian həyatı məsələlərinə yanlış baxış bucağı qəbul etmələrinə kömək edirlər. Bu mövzular faydalı ola bilər, lakin insanlar İsaya deyil, özlərinə fokuslandıqda deyil - O kimdir, O, bizim üçün nə edib və edir. İnsanlara şəxsiyyətləri, həmçinin həyat çağırışı və son taleləri üçün İsaya tam etibar etmələrinə kömək etmək çox vacibdir. Onlar gözlərini İsaya dikərək, Allaha və bəşəriyyətə öz səyləri ilə deyil, İsanın Ataya və Müqəddəs Ruha və mükəmməl xeyriyyəçiliyə uyğun olaraq etdiyi işlərdə iştirak etmək lütfü ilə xidmət etmək üçün nə edilməli olduğunu görəcəklər.
Bunu iki sadiq xristianla apardığım söhbətlərlə izah edim. İlk müzakirə bir kişi ilə ianə verməkdə çətinlik çəkməsi ilə bağlı idi. Uzun müddət o, səxavətli olmaq üçün ianə etməyin ağrılı olması lazım olduğuna dair yanlış bir fikrə əsaslanaraq kilsəyə büdcəsindən daha çox ianə etməyə çalışırdı. Lakin nə qədər ianə etsə də (və bunu edərkən nə qədər əziyyət çəksə də), yenə də daha çox ianə edə biləcəyinə görə özünü günahkar hiss edirdi. Bir gün həftəlik ianə üçün çek yazarkən ianəyə baxışı dəyişdi və minnətdarlıqla doldu. O, səxavətinin ona necə təsir etdiyinə deyil, başqaları üçün nə demək olduğuna diqqət yetirdiyini gördü. Bu düşüncə dəyişikliyi baş verən anda günahkarlıq hissi sevincə çevrildi. O, ilk dəfə olaraq ianələr zamanı tez-tez sitat gətirilən bir ayəni başa düşdü: "Hər biriniz nə qədər ianə etmək istədiyinizə özünüz qərar verməlisiniz, başqaları etdiyi üçün deyil. Çünki Allah sevinclə və könüllü olaraq ianə verəni sevir." (2. Korinther 9, 7)O, Allahın onu sevinclə verən olmadığı üçün daha az sevdiyini, əksinə, indi onu sevinclə verən kimi yaşadığını və sevdiyini anladı.
İkinci müzakirə əslində bir qadınla dua həyatı haqqında iki söhbət idi. İlk söhbət onun ən azı 30 dəqiqə namaz qıldığına əmin olmaq üçün namaz qılmaq üçün saatın qurulması ilə bağlı idi. O, bu müddət ərzində bütün dua istəklərini yerinə yetirə bildiyini, lakin saata baxanda 10 dəqiqə belə keçmədiyini görəndə şoka düşdüyünü vurğulayıb. Buna görə də daha çox dua edərdi. Amma hər dəfə saata baxanda günahkarlıq və qeyri-adekvatlıq hissləri daha da artırdı. Mən zarafatla dedim ki, mənə elə gəldi ki, o, “saata sitayiş edir”.İkinci söhbətimizdə o, mənə dedi ki, mənim şərhim onun duaya yanaşmasında inqilab etdi (bunun haqqını mən yox, Allah alır). Görünür, mənim əlimdən gələn şərh onu düşünməyə vadar etdi və dua edərkən nə qədər dua etdiyindən narahat olmadan sadəcə Allahla danışmağa başladı. Nisbətən qısa müddətdə o, Allahla əvvəlkindən daha dərin bir əlaqə hiss etdi.
Performans üzərində cəmlənmiş, xristian həyatı (ruhsal formalaşma, şagirdlik və missiya daxil olmaqla) mütləq deyil. Bunun əvəzinə, İsanın bizdə, bizim vasitəmizlə və ətrafımızda etdiyi işlərdə lütflə iştirak etməkdir. Öz səylərinizə diqqət yetirmək, özünü doğrultmaqla nəticələnir. Tez-tez digər insanları müqayisə edən və ya hətta onları mühakimə edən və Allahın məhəbbətinə layiq olmaq üçün bir şey etdiyimiz barədə yalandan nəticə çıxaran özünü saleh saymaq. Müjdənin həqiqəti isə ondan ibarətdir ki, Allah bütün insanları yalnız sonsuz böyük Tanrının edə biləcəyi kimi sevir. Bu o deməkdir ki, o, bizi sevdiyi qədər başqalarını da sevir. Allahın lütfü özünü saleh kimi ucaldan və başqalarını ləyaqətsiz hesab edən hər hansı "biz onlara qarşı" münasibətini aradan qaldırır.
Bəziləri etiraz edə bilər: "Bəs böyük günahlar edən insanlar necədir? Şübhəsiz ki, Allah onları sadiq möminləri sevdiyi qədər sevmir." Bu etiraza cavab vermək üçün sadəcə iman qəhrəmanlarına nəzər salmaq lazımdır. Hebräer 11,1-40 baxmaq. Bunlar mükəmməl insanlar deyildilər; onların çoxu böyük uğursuzluq dövrləri yaşayıb. Müqəddəs Kitabda saleh həyat sürən insanlardan daha çox Allahın uğursuzluqdan xilas etdiyi insanların hekayələri danışılır. Bəzən Müqəddəs Kitabı səhvən Xilaskarın əvəzinə xilas olanların işi gördüyü demək kimi şərh edirik! Həyatımızın öz səylərimizlə deyil, lütflə intizamda tərbiyə olunduğunu başa düşməsək, səhvən Allahla münasibətimizin fəaliyyətimizə əsaslandığı qənaətinə gəlirik. Yucin Peterson bu səhvi şagirdlik haqqında faydalı kitabı olan "Eyni İstiqamətdə Uzun Bir İtaətkarlıq"da həll edir.
Əsas xristianlıq həqiqəti Allahın bizə qoyduğu şəxsi, dəyişməz, davamlı öhdəlikdir. Sədaqət bizim qətiyyətimizin nəticəsidir, lakin bu, Allahın sədaqətinin nəticəsidir. Biz qeyri-adi güclərə malik olduğumuz üçün iman yolu yoxdur, amma Allah ədalətlidir. Xristian şagirdliyi, diqqətimizi Allahın ədalətinə daha da gücləndirən və öz salehliyinə diqqətimizi zəifləyən bir prosesdir. Həyatımızın məqsədlərini, hisslərimizi və mənəvi prinsiplərimizi araşdırmaqla tanıyırıq, amma Allahın iradəsinə və niyyətlərinə inanaraq. Allahın sadiqliyini vurğulayaraq, ilahi ilhamımızın yüksəlməsi və düşməsini planlaşdırmaqla deyil.
Bizə sadiq olan Allah, biz ona sadiq qaldığımız təqdirdə bizi qınamır. Bəli, günahlarımız bizi və başqalarını incitdikləri üçün onu narahat edir. Amma günahlarımız Allahın bizdən nə dərəcədə sevdiyini və nə qədər qərar verməyəcəyini bilmir. Bizim triune Allah mükəmməl, O, mükəmməl məhəbbətdir. Hər bir insana məhəbbətinin az və ya daha çox ölçüsü yoxdur. Allah bizi sevdiyinə görə, bizə günahlarımızı açıq-aşkar tanıya bilmək, Allahı qəbul etmək və sonra tövbə etmək üçün bizə Öz Sözünü və Ruhunu verir. Yəni, günahdan uzaqlaşaraq Allaha və Onun lütfünə qayıdır. Nəhayət, hər günah lütfün rəddidir. Səhvən, insanlar günahdan özlərini azad edə biləcəklərinə inanırlar. Bununla bərabər, öz müqəddəratını ləğv edən, tövbə edib günahı qəbul edən hər kəs Allahın mərhəmətli və dəyişən işini qəbul etdiyinə görə həqiqətdir. Allah lütfündə, hər kəs olduğu yerdə Allahı qəbul edir, amma oradan da davam edir.
Özümüzü deyil, İsanı mərkəzə qoyanda, özümüzü və başqalarını İsanın bizi Allahın övladları kimi gördüyü kimi görürük. Buraya hələ səmavi Atalarını tanımayan bir çox insan daxildir. İsa ilə Allahı razı salan bir həyat sürdüyümüz üçün O, bizi dəvət edir və etdiyi işdə iştirak etməyə, yəni Onu tanımayanlara sevgi ilə əl uzatmağa hazırlayır. Bu barışıq prosesində İsa ilə birlikdə iştirak etdikcə, Allahın sevimli övladlarını tövbə edərək Ona tərəf dönməyə təşviq etmək və həyatlarını tamamilə Onun himayəsinə verməyə kömək etmək üçün nə etdiyini daha aydın şəkildə görürük. Bu barışıq xidmətində İsa ilə birlikdə iştirak etdiyimiz üçün, Pavelin qanunun məhkum etdiyini, Allahın lütfünün isə həyat verdiyini dedikdə nəyi nəzərdə tutduğunu daha aydın şəkildə hiss edirik (bax: Apostelgeschichte 13,39 und Römer 5,17-20Buna görə də, İsa ilə xristian həyatı haqqında təlimimiz də daxil olmaqla, bütün xidmətimizin Allahın lütfünün qorunması altında Müqəddəs Ruhun gücü ilə həyata keçirildiyini anlamaq çox vacibdir.
Allahın lütfü ilə ayaqlaşacağam.
Joseph Tkach
Prezident GRACE COMMUNION INTERNATIONAL
