Allahın lütfünə diqqət yetirin

173 Allahın lütfü üzərində dayanır

Bu yaxınlarda bir televiziya reklamını parodiya edən bir video gördüm. Bu vəziyyətdə söhbət "Hər şey mənim haqqımdadır" adlı xristian ibadət CD -dən gedirdi. CD -də mahnılar var idi: "Lord I Living My Name My High", "I Exalt Me" və "No Like My No Like". (Heç kim mənim kimi deyil). Qəribə? Bəli, amma acı həqiqəti göstərir. Biz insanlar Allaha deyil, özümüzə ibadət etməyə meylliyik. Son olaraq qeyd etdiyim kimi, bu meyl mənəvi formalaşmamızda "inancın başlanğıcı və bitiricisi" İsaya deyil, özümüzə güvənməyə əsaslanan qısa bir dövrə səbəb olur (İbranilərə 12,2: Lüter).

Təbliğçilər bəzən “Günahları aradan qaldırmaq”, “Yoxsullara kömək etmək” və ya “İncilin bölüşülməsi” kimi mövzularda insanlara xristian həyatına dair səhv düşüncə tərzinə kömək edirlər. Bu mövzular faydalı ola bilər, amma insanlar İsanın əvəzinə özlərinə yönəldikdə deyil - kimdir, nə etdi və bizim üçün nə etdi. İnsanların həm şəxsiyyətlərinə, həm çağırışlarına, həm də son talelərinə görə İsaya tam etibar etmələrinə kömək etmək çox vacibdir. İsaya yönəlmiş gözlərlə, Allaha və bəşəriyyətə xidmət etmək üçün nə etmək lazım olduğunu öz səyləri ilə deyil, İsa Ata və Müqəddəs Ruha uyğun olaraq iştirak etmək lütfü ilə görəcəklər. Mükəmməl insan sevgisi.

Bunu iki sadiq xristianla söhbətimlə izah edim. Bir kişi ilə etdiyim ilk müzakirə, vermə ilə mübarizəsi ilə bağlı idi. Səxavətli olmaq üçün verməyin ağrılı olması lazım olduğuna dair yanlış anlayışa əsaslanaraq uzun müddət kilsəyə büdcəsindən çox şey verməyə çalışdı. Ancaq nə qədər versə də (və nə qədər ağrı hiss etsə də) daha çox verə biləcəyinə görə özünü günahkar hiss edirdi. Həftəlik qurban üçün çek yazarkən, minnətdarlıqla dolu, bir gün verməyə baxış tərzi dəyişdi. Səxavətinin başqalarına necə təsir etdiyinə deyil, özünə necə təsir etdiyinə diqqət çəkdi. Düşüncəsindəki bu dəyişikliyin baş verdiyi anda, artıq özünü günahkar hiss etməmək üçün duyğusu sevincə çevrildi. İlk dəfə qurban qəbulunda tez -tez sitat gətirilən bir ayəni başa düşdü: “Buna görə də hər kəs nə qədər vermək istədiyini könüllü olaraq başqalarının etdiyinə görə qərar verməlidir. Çünki Allah sevinclə və istəklə verənləri sevir. " (2 Korinflilərə 9: 7 Hamıya Ümid). Tanrı xoşbəxt bir bağışlayan olmadığı zaman da onu daha çox sevdiyini, amma indi sevinc hiss edən bir Tanrı olaraq yaşadığını və sevdiyini başa düşdü.

İkinci müzakirə əslində bir qadınla namaz həyatı haqqında iki söhbət idi. İlk söhbət saatı ən az 30 dəqiqə namaz qıldığından əmin olmaq üçün onu namaz qılmaq idi. Bu müddət ərzində bütün dualarla məşğul ola biləcəyini vurğuladı, ancaq saata baxanda 10 dəqiqədən az vaxt keçdiyini görəndə şoka düşdü. Ona görə də daha çox dua edərdi. Ancaq hər dəfə saata baxanda günahkarlıq və qeyri -adekvatlıq hissləri daha da artacaqdı. Zarafat olaraq qeyd etdim ki, mənə elə gəlir ki, "saata ibadət edir". İkinci müsahibəmizdə, mənim sözlərimin dua yanaşmasında inqilab etdiyini söylədi (bunun üçün Allahın izzəti qazanır - mən yox). Göründüyü kimi, mənim dayandığım şərh onu düşündürdü və dua edəndə nə qədər dua etdiyini düşünmədən yalnız Allahla danışmağa başladı. Nisbətən qısa müddətdə, əvvəlkindən daha çox Allaha bağlı olduğunu hiss etdi.

Performansımıza diqqət yetirən Xristian həyatı (mənəvi təhsil, şagirdlik və missiya daxil olmaqla) "etməlisən" deyil. Bunun əvəzinə, İsanın bizdə, bizim vasitəmizlə və ətrafımızda etdiyinə lütflə iştirak etməkdir. Öz səyinə diqqət yetirmək özünü doğrultmaqla nəticələnir. Başqa insanları tez-tez müqayisə edən və ya hətta qınayan və yalançı şəkildə Allahın məhəbbətinə layiq bir şey etdiyimiz qənaətinə gətirib çıxaran özünü doğrultmaq. Müjdənin həqiqəti budur ki, Allah bütün insanları yalnız sonsuz böyük Tanrının bacardığı qədər sevir. Bu o deməkdir ki, o da bizi sevdiyi kimi başqalarını da sevir. Allahın lütfü, özünü saleh sayan və başqalarını ləyaqətsiz olaraq qınayan "biz onlara qarşıyıq" münasibətini aradan qaldırır.

"Ancaq" bəziləri etiraz edə bilər, "böyük günah işlədən insanlar haqqında nə demək olar? Şübhəsiz ki, Allah onları sadiq möminləri sevdiyi qədər sevmir. » Bu etirazı cavablandırmaq üçün yalnız İbranilərə 11,1: 40 ayələrindəki iman qəhrəmanlarına baxmaq lazımdır. Bunlar mükəmməl insanlar deyildilər, çoxları böyük uğursuzluqlar yaşayırdılar. Müqəddəs Kitab, Allahın saleh həyat sürən insanlara nisbətən uğursuzluqdan xilas etdiyi insanlar haqqında daha çox hekayələrdən danışır. Bəzən biz Müqəddəs Kitabı səhv başa düşürük, sanki Qurtulmuş əvəzinə iş görmüşdür! Həyatımızı öz səylərimizlə deyil, nizam-intizamla lütf etmək üçün istifadə etdiyimizi başa düşmürüksə, səhv səhv olaraq Allahdakı nüfuzumuzun fəaliyyətimizdən qaynaqlandığı qənaətinə gəlirik. Eugene Peterson, bu səhvini şagirdliklə əlaqəli faydalı kitabında "Eyni istiqamətdə uzun bir itaət" mövzusunda danışır.

Əsas xristianlıq həqiqəti Allahın bizə qoyduğu şəxsi, dəyişməz, davamlı öhdəlikdir. Sədaqət bizim qətiyyətimizin nəticəsidir, lakin bu, Allahın sədaqətinin nəticəsidir. Biz qeyri-adi güclərə malik olduğumuz üçün iman yolu yoxdur, amma Allah ədalətlidir. Xristian şagirdliyi, diqqətimizi Allahın ədalətinə daha da gücləndirən və öz salehliyinə diqqətimizi zəifləyən bir prosesdir. Həyatımızın məqsədlərini, hisslərimizi və mənəvi prinsiplərimizi araşdırmaqla tanıyırıq, amma Allahın iradəsinə və niyyətlərinə inanaraq. Allahın sadiqliyini vurğulayaraq, ilahi ilhamımızın yüksəlməsi və düşməsini planlaşdırmaqla deyil.

Bizə sadiq olan Allah, biz ona sadiq qaldığımız təqdirdə bizi qınamır. Bəli, günahlarımız bizi və başqalarını incitdikləri üçün onu narahat edir. Amma günahlarımız Allahın bizdən nə dərəcədə sevdiyini və nə qədər qərar verməyəcəyini bilmir. Bizim triune Allah mükəmməl, O, mükəmməl məhəbbətdir. Hər bir insana məhəbbətinin az və ya daha çox ölçüsü yoxdur. Allah bizi sevdiyinə görə, bizə günahlarımızı açıq-aşkar tanıya bilmək, Allahı qəbul etmək və sonra tövbə etmək üçün bizə Öz Sözünü və Ruhunu verir. Yəni, günahdan uzaqlaşaraq Allaha və Onun lütfünə qayıdır. Nəhayət, hər günah lütfün rəddidir. Səhvən, insanlar günahdan özlərini azad edə biləcəklərinə inanırlar. Bununla bərabər, öz müqəddəratını ləğv edən, tövbə edib günahı qəbul edən hər kəs Allahın mərhəmətli və dəyişən işini qəbul etdiyinə görə həqiqətdir. Allah lütfündə, hər kəs olduğu yerdə Allahı qəbul edir, amma oradan da davam edir.

Əgər İsanı özümüzə deyil, mərkəzə qoysaq, o zaman özümüzü və başqalarını İsa bizi Allahın övladları kimi görür. Bura hələ Səmavi Atalarını tanımayanlar da daxildir. İsa ilə Allaha xoş gələn bir həyat sürdüyümüz üçün, O, bizi dəvət edir və etdiyi işlərdə iştirak etməyə, Onu tanımayanlara aşiq olmaq üçün təchiz edir. Bu barışıq prosesində İsa ilə birlikdə iştirak etdikcə, Tanrının sevimli övladlarını tövbə edərək Ona müraciət etmələri və həyatlarını tamamilə Onun himayəsinə vermələri üçün nə etdiyini daha aydın şəkildə görürük. Bu barışıq xidmətində İsa ilə bölüşdüyümüz üçün, Paulun qanunu pislədiyini, ancaq Allahın lütfünün həyat verdiyini söyləyərək nə demək istədiyini daha aydın öyrənirik (Həvarilərin işləri 13,39:5,17 və Romalılara 20:). Buna görə də, İsa ilə birlikdə xristian həyatı haqqında öyrətdiyimiz bütün xidmətlərin, Allahın lütfü çətiri altında Müqəddəs Ruhun gücü ilə edildiyini başa düşmək çox vacibdir.

Allahın lütfü ilə ayaqlaşacağam.

Joseph Tkach
Prezident GRACE COMMUNION INTERNATIONAL


pdfAllahın lütfünə diqqət yetirin