Allahın lütfünə diqqət yetirin

173 Allahın lütfü üzərində dayanır

Bu yaxınlarda bir televiziya reklamını parodiya edən bir video gördüm. Bu halda, bu, mənim haqqımdadır adlı qondarma xristian ibadət CD-si idi. CD-də "Lord I Lift My Name on High", "I Ucalt Me" və "There is None Like Me" mahnıları var idi. (Heç kim mənim kimi deyil). Qəribə? Bəli, amma acı həqiqəti göstərir. Biz insanlar Allah yerinə özümüzə ibadət etməyə meylliyik. Keçən gün qeyd etdiyim kimi, bu tendensiya ruhani formalaşmamızda qısa qapanmaya səbəb olur ki, bu da "imanın müəllifi və tamamlayıcısı" İsaya deyil, özümüzə güvənməyə diqqət yetirir (İbranilərə 1).2,2 Lüter).

Təbliğçilər bəzən “Günahları aradan qaldırmaq”, “Yoxsullara kömək etmək” və ya “İncilin bölüşülməsi” kimi mövzularda insanlara xristian həyatına dair səhv düşüncə tərzinə kömək edirlər. Bu mövzular faydalı ola bilər, amma insanlar İsanın əvəzinə özlərinə yönəldikdə deyil - kimdir, nə etdi və bizim üçün nə etdi. İnsanların həm şəxsiyyətlərinə, həm çağırışlarına, həm də son talelərinə görə İsaya tam etibar etmələrinə kömək etmək çox vacibdir. İsaya yönəlmiş gözlərlə, Allaha və bəşəriyyətə xidmət etmək üçün nə etmək lazım olduğunu öz səyləri ilə deyil, İsa Ata və Müqəddəs Ruha uyğun olaraq iştirak etmək lütfü ilə görəcəklər. Mükəmməl insan sevgisi.

İcazə verin bunu iki sadiq xristianla etdiyim söhbətlərlə izah edim. İlk söhbətim bir adamla onun verməklə mübarizəsi haqqında oldu. O, uzun müddətdir ki, səxavətli olmaq üçün vermək ağrılı olmalıdır ki, səhv konsepsiyaya əsaslanaraq, kilsəyə büdcədən daha çoxunu vermək üçün mübarizə aparır. Amma nə qədər versə də (nə qədər ağrılı olsa da), daha çox verə biləcəyinə görə özünü günahkar hiss edirdi. Bir gün minnətlə dolu, həftəlik təqdim üçün çek yazarkən, verməyə baxışı dəyişdi. O, səxavətinin özünə necə təsir etməsindən çox, başqaları üçün nə demək olduğuna necə diqqət yetirdiyini fərq etdi. Özünü günahkar hiss etməmək düşüncəsindəki bu dəyişiklik baş verdiyi anda hissi sevincə çevrildi. İlk dəfə o, qurbanlıq qeydlərində tez-tez sitat gətirilən bir ayəni başa düşdü: “Hər kəs nə qədər vermək istədiyinə özü qərar verməlidir və bu, başqalarının etdiyi üçün deyil, könüllüdür. Çünki Allah xoş niyyətlə verənləri sevir”. (2. 9 Korinflilərə 7 hamı üçün ümid edir). O, sevinclə verən olmadığı zaman Allahın onu sevdiyini, lakin indi Allahın onu sevinclə verən kimi gördüyünü və sevdiyini başa düşdü.

İkinci müzakirə əslində bir qadınla namaz həyatı haqqında iki söhbət idi. İlk söhbət saatı ən az 30 dəqiqə namaz qıldığından əmin olmaq üçün onu namaz qılmaq idi. Bu müddət ərzində bütün dualarla məşğul ola biləcəyini vurğuladı, ancaq saata baxanda 10 dəqiqədən az vaxt keçdiyini görəndə şoka düşdü. Ona görə də daha çox dua edərdi. Ancaq hər dəfə saata baxanda günahkarlıq və qeyri -adekvatlıq hissləri daha da artacaqdı. Zarafat olaraq qeyd etdim ki, mənə elə gəlir ki, "saata ibadət edir". İkinci müsahibəmizdə, mənim sözlərimin dua yanaşmasında inqilab etdiyini söylədi (bunun üçün Allahın izzəti qazanır - mən yox). Göründüyü kimi, mənim dayandığım şərh onu düşündürdü və dua edəndə nə qədər dua etdiyini düşünmədən yalnız Allahla danışmağa başladı. Nisbətən qısa müddətdə, əvvəlkindən daha çox Allaha bağlı olduğunu hiss etdi.

Performansımıza diqqət yetirən Xristian həyatı (mənəvi təhsil, şagirdlik və missiya daxil olmaqla) "etməlisən" deyil. Bunun əvəzinə, İsanın bizdə, bizim vasitəmizlə və ətrafımızda etdiyinə lütflə iştirak etməkdir. Öz səyinə diqqət yetirmək özünü doğrultmaqla nəticələnir. Başqa insanları tez-tez müqayisə edən və ya hətta qınayan və yalançı şəkildə Allahın məhəbbətinə layiq bir şey etdiyimiz qənaətinə gətirib çıxaran özünü doğrultmaq. Müjdənin həqiqəti budur ki, Allah bütün insanları yalnız sonsuz böyük Tanrının bacardığı qədər sevir. Bu o deməkdir ki, o da bizi sevdiyi kimi başqalarını da sevir. Allahın lütfü, özünü saleh sayan və başqalarını ləyaqətsiz olaraq qınayan "biz onlara qarşıyıq" münasibətini aradan qaldırır.

“Bəs,” bəziləri etiraz edə bilər, “böyük günahlar edən insanlar necə olacaq? Şübhəsiz ki, Allah möminləri sevdiyi qədər onları sevməz”. Bu etiraza cavab vermək üçün yalnız İbranilərdəki iman qəhrəmanlarına müraciət etmək lazımdır 11,1-40 baxmaq. Bunlar mükəmməl insanlar deyildi, onların çoxu böyük uğursuzluqlar yaşadı. Müqəddəs Kitabda saleh yaşayan insanlardan daha çox Allahın uğursuzluqdan xilas etdiyi insanlar haqqında danışılır. Bəzən biz Müqəddəs Kitabı səhv təfsir edirik ki, Xilaskarın əvəzinə işi xilas edilmişlər görüblər! Əgər həyatımızın öz səylərimizlə deyil, lütflə nizamlandığını başa düşmürüksə, səhv olaraq belə nəticəyə gəlirik ki, Allah yanında dayanmağımız nailiyyətlərimizlədir. Eugene Peterson, şagirdlik haqqında faydalı kitabında, eyni istiqamətdə uzun itaətkarlıqda bu səhvə toxunur.

Əsas xristianlıq həqiqəti Allahın bizə qoyduğu şəxsi, dəyişməz, davamlı öhdəlikdir. Sədaqət bizim qətiyyətimizin nəticəsidir, lakin bu, Allahın sədaqətinin nəticəsidir. Biz qeyri-adi güclərə malik olduğumuz üçün iman yolu yoxdur, amma Allah ədalətlidir. Xristian şagirdliyi, diqqətimizi Allahın ədalətinə daha da gücləndirən və öz salehliyinə diqqətimizi zəifləyən bir prosesdir. Həyatımızın məqsədlərini, hisslərimizi və mənəvi prinsiplərimizi araşdırmaqla tanıyırıq, amma Allahın iradəsinə və niyyətlərinə inanaraq. Allahın sadiqliyini vurğulayaraq, ilahi ilhamımızın yüksəlməsi və düşməsini planlaşdırmaqla deyil.

Bizə sadiq olan Allah, biz ona sadiq qaldığımız təqdirdə bizi qınamır. Bəli, günahlarımız bizi və başqalarını incitdikləri üçün onu narahat edir. Amma günahlarımız Allahın bizdən nə dərəcədə sevdiyini və nə qədər qərar verməyəcəyini bilmir. Bizim triune Allah mükəmməl, O, mükəmməl məhəbbətdir. Hər bir insana məhəbbətinin az və ya daha çox ölçüsü yoxdur. Allah bizi sevdiyinə görə, bizə günahlarımızı açıq-aşkar tanıya bilmək, Allahı qəbul etmək və sonra tövbə etmək üçün bizə Öz Sözünü və Ruhunu verir. Yəni, günahdan uzaqlaşaraq Allaha və Onun lütfünə qayıdır. Nəhayət, hər günah lütfün rəddidir. Səhvən, insanlar günahdan özlərini azad edə biləcəklərinə inanırlar. Bununla bərabər, öz müqəddəratını ləğv edən, tövbə edib günahı qəbul edən hər kəs Allahın mərhəmətli və dəyişən işini qəbul etdiyinə görə həqiqətdir. Allah lütfündə, hər kəs olduğu yerdə Allahı qəbul edir, amma oradan da davam edir.

Əgər biz özümüzə deyil, İsaya diqqət yetirsək, onda biz özümüzü və başqalarını İsanın bizi Allahın övladları kimi gördüyü kimi görürük. Buraya hələ səmavi Atasını tanımayanların çoxu daxildir. Biz İsa ilə Allaha məqbul bir həyat yaşadığımıza görə, O, bizi dəvət edir və etdiyi işlərdə iştirak etmək, Onu tanımayanlara məhəbbətlə əl uzatmaq üçün bizi təchiz edir. Biz İsa ilə bu barışıq prosesində iştirak etdikcə, biz Allahın sevimli övladlarını tövbə edərək Ona müraciət etməyə təşviq etmək və həyatlarını tamamilə Onun qayğısına qoymalarına kömək etmək üçün nə etdiyini daha aydın görürük. Biz İsa ilə bu barışıq xidmətində iştirak etdiyimiz üçün qanunun pislədiyini, lakin Allahın lütfünün həyat verdiyini deyərkən Paulun nə demək istədiyini daha aydın öyrənirik (Həvarilərin işləri 1-ə baxın).3,39 və romalılar 5,17-20). Buna görə də başa düşmək çox vacibdir ki, bizim bütün xidmətimiz, o cümlədən məsihçi həyatı haqqında İsa ilə təlimimiz Müqəddəs Ruhun gücü ilə, Allahın lütf çətiri altında həyata keçirilir.

Allahın lütfü ilə ayaqlaşacağam.

Joseph Tkach
Prezident GRACE COMMUNION INTERNATIONAL


pdfAllahın lütfünə diqqət yetirin